Posts tonen met het label Nummer 43. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Nummer 43. Alle posts tonen
zaterdag 25 januari 2014
Nood aan lucht!
Deze gevangeniswereld die ons verstikt
Twee weken geleden werd een man onder verdachte omstandigheden dood aangetroffen in zijn bed in een cel, opgesloten in de gevangenis voor buitenlanders van Brugge. Leven achter de tralies, sterven achter de tralies, we moeten de wereld die dergelijke zaken mogelijk maakt vernietigen.
De lucht die we inademen is vervuild... Deze vervuiling, dat is de geur van de economie, van de uniformen, de stank van de opsluiting, van de dagelijkse onderdrukking, van de aanvaarding en de depressie. En deze sfeer veroorzaakt ademhalingsmoeilijkheden: een longaandoening, chronische bronchitis, een soort van allergie in de wereld die ons verplettert: stress.
Vernietigen wat ons vernietigt om te kunnen ademen
Ons wordt verteld dat als je ziek bent je naar de dokter moet, medicijnen slikken om de pijn te verlichten, en je erbij neerleggen te leven met de ziekte. Maar wat ze ook zeggen, als de oorzaken blijven bestaan, komen de symptomen elke keer terug.
Er zijn een aantal remedies die geen dokter zou voorschrijven. De kooien slopen, de tralies doorzagen, dit zijn medicijnen die goed doen! Zoals de vijf personen die uit de gesloten centra van Merksplas en Steenokkerzeel ontsnappen. Te Vottem, probeert een persoon zijn cel in brand te steken. En laatst nog, ontsnapt een gevangene uit de gevangenis van Lantin, met medeplichtigheid van solidaire gevangenen.
In Brugge, na de verdachte dood van de man, gaan alle gevangenen in hongerstaking, en worden gevolgd door anderen in het gesloten centrum van Vottem en Steenokkerzeel. Solidariteitsbetogingen worden gehouden aan deze twee gevangenissen voor buitenlanders en de cipiers worden uitgescholden door de demonstranten tijdens de dienstwisseling.
Het vuur dat zuurstof geeft
Jarenlang waren in de gevangenissen en gesloten centra in België rebellie en opstand: hele vleugels werden buiten dienst gesteld door het vuur. Ook buiten hebben rellen en solidariteitsaanvallen zuurstof gegeven aan al degenen die deze permanente gijzeling niet willen aanvaarden.
De staat reageert en bouwt isolatie afdelingen in de gevangenissen, zoals de QHS in Brugge en in Lantin. Deze twee onbeschrijfelijk wrede plaatsen zijn meerdere malen verwoest, maar telkens weer heringericht. Ook in de deportatiekampen worden de rebellen in isolatie geplaatst, overgeplaatst of zo snel mogelijk gedeporteerd om besmetting van de onrust te voorkomen. Dit zijn allemaal wapens in de handen van het gevangenissysteem gericht op het in de pas laten lopen van weerspannige gevangenen met matrakslagen en om iedereen af te schrikken. Het is dezelfde logica waardoor de Staat 9 nieuwe gevangenissen in België bouwt.
De staat wil ons voor eens en altijd verstikken. Sommige laten zich niet doen, en gaan in het offensief. Als we denken aan de nieuwe gevangenis in Marche-en-Famenne, ultrabeveiligd, laten we dan niet de poging vergeten om de werf te saboteren in 2012 toen zes brandbommen in kranen werden geplaatst. En nog, even na de opening van deze nieuwe gevangenis in november 2013, vliegen de ramen van het kantoor van de morbide architecten (CERAU) die deze bak hebben ontworpen, aan gruzelementen. Het is een verademing.
Ademhalen tegen schouderophalen
Indien de macht wil dat we volgzaam, gedeporteerd of opgesloten worden, is het aan ons om in vorm te zijn en ons voor te bereiden op de strijd. Als de macht wil dat Brussel wordt schoongemaakt en beveiligd, zodat het aangenaam is voor eurocraten, diplomaten, zakenlieden en rijken, is het aan ons om waardig te blijven, het hoofd hoog te houden en ze geen terrein laten winnen zonder dat zij worden geconfronteerd met ons. Train je longen om vrij te ademen .
Saboteer de razzia’s, vecht tegen de bouw van de grootste gevangenis in de Belgische geschiedenis (in Brussel), ga in het offensief... Dit alles is mogelijk, door zich te organiseren in kleine groepen waar vertrouwen is, met een beetje behendigheid, vastberadenheid en vindingrijkheid. Ook door het herkennen van andere rebellen die dorsten naar vrijheid. Adem diep en maak zo veel mogelijk lawaai, laten we er een mooie puinhoop van maken!
Doelen, ze zijn overal te vinden. Bedrijven die geld verdienen met opsluiting (Sodexo, Fabricom... ) of die nieuwe gevangenissen bouwen (BAM, Valens, BESIX, Willemen, Denys... ), maar ook de werven die plaats maken voor het nut en het comfort van de rijken, en de kantoren waar de aardige meneren en dames werken die de beslissingen nemen en de plannen ontwerpen om de uitbuiting, de vernietiging en de uitwijzing van de ongewenste te verfijnen (Dienst Vreemdelingenzaken, de Regie van gebouwen, de EU, het ministerie van Justitie, de RVA en vele anderen).
Vergeet nooit: elke daad geïnspireerd door het verlangen naar vrijheid spreekt tot het hart van hen die hetzelfde zoeken. Laten we solidair zijn, hen de adem afsnijden, totdat we vrij zijn, vrij als de lucht.
Twee weken geleden werd een man onder verdachte omstandigheden dood aangetroffen in zijn bed in een cel, opgesloten in de gevangenis voor buitenlanders van Brugge. Leven achter de tralies, sterven achter de tralies, we moeten de wereld die dergelijke zaken mogelijk maakt vernietigen.
De lucht die we inademen is vervuild... Deze vervuiling, dat is de geur van de economie, van de uniformen, de stank van de opsluiting, van de dagelijkse onderdrukking, van de aanvaarding en de depressie. En deze sfeer veroorzaakt ademhalingsmoeilijkheden: een longaandoening, chronische bronchitis, een soort van allergie in de wereld die ons verplettert: stress.
Vernietigen wat ons vernietigt om te kunnen ademen
Ons wordt verteld dat als je ziek bent je naar de dokter moet, medicijnen slikken om de pijn te verlichten, en je erbij neerleggen te leven met de ziekte. Maar wat ze ook zeggen, als de oorzaken blijven bestaan, komen de symptomen elke keer terug.
Er zijn een aantal remedies die geen dokter zou voorschrijven. De kooien slopen, de tralies doorzagen, dit zijn medicijnen die goed doen! Zoals de vijf personen die uit de gesloten centra van Merksplas en Steenokkerzeel ontsnappen. Te Vottem, probeert een persoon zijn cel in brand te steken. En laatst nog, ontsnapt een gevangene uit de gevangenis van Lantin, met medeplichtigheid van solidaire gevangenen.
In Brugge, na de verdachte dood van de man, gaan alle gevangenen in hongerstaking, en worden gevolgd door anderen in het gesloten centrum van Vottem en Steenokkerzeel. Solidariteitsbetogingen worden gehouden aan deze twee gevangenissen voor buitenlanders en de cipiers worden uitgescholden door de demonstranten tijdens de dienstwisseling.
Het vuur dat zuurstof geeft
Jarenlang waren in de gevangenissen en gesloten centra in België rebellie en opstand: hele vleugels werden buiten dienst gesteld door het vuur. Ook buiten hebben rellen en solidariteitsaanvallen zuurstof gegeven aan al degenen die deze permanente gijzeling niet willen aanvaarden.
De staat reageert en bouwt isolatie afdelingen in de gevangenissen, zoals de QHS in Brugge en in Lantin. Deze twee onbeschrijfelijk wrede plaatsen zijn meerdere malen verwoest, maar telkens weer heringericht. Ook in de deportatiekampen worden de rebellen in isolatie geplaatst, overgeplaatst of zo snel mogelijk gedeporteerd om besmetting van de onrust te voorkomen. Dit zijn allemaal wapens in de handen van het gevangenissysteem gericht op het in de pas laten lopen van weerspannige gevangenen met matrakslagen en om iedereen af te schrikken. Het is dezelfde logica waardoor de Staat 9 nieuwe gevangenissen in België bouwt.
De staat wil ons voor eens en altijd verstikken. Sommige laten zich niet doen, en gaan in het offensief. Als we denken aan de nieuwe gevangenis in Marche-en-Famenne, ultrabeveiligd, laten we dan niet de poging vergeten om de werf te saboteren in 2012 toen zes brandbommen in kranen werden geplaatst. En nog, even na de opening van deze nieuwe gevangenis in november 2013, vliegen de ramen van het kantoor van de morbide architecten (CERAU) die deze bak hebben ontworpen, aan gruzelementen. Het is een verademing.
Ademhalen tegen schouderophalen
Indien de macht wil dat we volgzaam, gedeporteerd of opgesloten worden, is het aan ons om in vorm te zijn en ons voor te bereiden op de strijd. Als de macht wil dat Brussel wordt schoongemaakt en beveiligd, zodat het aangenaam is voor eurocraten, diplomaten, zakenlieden en rijken, is het aan ons om waardig te blijven, het hoofd hoog te houden en ze geen terrein laten winnen zonder dat zij worden geconfronteerd met ons. Train je longen om vrij te ademen .
Saboteer de razzia’s, vecht tegen de bouw van de grootste gevangenis in de Belgische geschiedenis (in Brussel), ga in het offensief... Dit alles is mogelijk, door zich te organiseren in kleine groepen waar vertrouwen is, met een beetje behendigheid, vastberadenheid en vindingrijkheid. Ook door het herkennen van andere rebellen die dorsten naar vrijheid. Adem diep en maak zo veel mogelijk lawaai, laten we er een mooie puinhoop van maken!
Doelen, ze zijn overal te vinden. Bedrijven die geld verdienen met opsluiting (Sodexo, Fabricom... ) of die nieuwe gevangenissen bouwen (BAM, Valens, BESIX, Willemen, Denys... ), maar ook de werven die plaats maken voor het nut en het comfort van de rijken, en de kantoren waar de aardige meneren en dames werken die de beslissingen nemen en de plannen ontwerpen om de uitbuiting, de vernietiging en de uitwijzing van de ongewenste te verfijnen (Dienst Vreemdelingenzaken, de Regie van gebouwen, de EU, het ministerie van Justitie, de RVA en vele anderen).
Vergeet nooit: elke daad geïnspireerd door het verlangen naar vrijheid spreekt tot het hart van hen die hetzelfde zoeken. Laten we solidair zijn, hen de adem afsnijden, totdat we vrij zijn, vrij als de lucht.
De schuld van de armen ?!
Vanaf 2008 tot en met nu, een volle 5 jaar al ondertussen, is het crisis. De media stillen er hun nieuwshonger mee, de politici kunnen er niet over ophouden, de bedrijfsleiders klagen nu ook ‘met reden’. Wie crisis, wat crisis durven we ons dan al eens af te vragen. De economie draait volop door, daarvan getuigen de torenhoge winsten die aandeelhouders opstrijken en de stijgende lonen die de managers in hun zakken steken. Het kapitalisme blijft stevig overeind als onbekritiseerbaar dogma, de politici blaten allemaal hetzelfde refrein; besparen, iedereen aan het werk, verdergaan zonder omkijken op het ingeslagen pad. Dus deze maatschappij kent geen economische crisis en geen politieke/ideologische crisis. Waar moeten we die crisis dan wel zoeken? Want er is een crisis, daar zijn alle loeiende koeien het over eens. Het is de reden waarom er in de werkloosheidsuitkeringen gesnoeid wordt, waarom er banen afgevoerd worden bij de overheid en bedrijven.
Want het mag dan misschien niet zo duidelijk zijn waar die crisis zich juist bevindt, voor de machthebbers is het duidelijk dat de schuldigen de armen zijn. Ze kosten de economie teveel geld dus dop schrappen, achterstallige betalingen laten innen door deurwaarders, beetje prutsen aan de minimumlonen, lasten op lonen verlagen zodat de bedrijfsleiders meer op zak kunnen steken. Ondertussen is het verschil tussen de rijksten en armsten nog nooit zo groot geweest in de recente geschiedenis.
Het wordt allemaal een beetje te degoutant. In 2008 waren enkele economische sectoren in problemen gekomen. De wereldwijde financiële sector en op sommige plaatsen de vastgoedsector, hadden spelletjes gespeeld die hun nu zuur opspeelden. Ze waren echter niet van plan hun verliezen te incasseren, ze speelden die liever door naar anderen. Daaronder enkele regeringen die hun rekeningen niet op orde hadden volgens de financiële sector en dus niet op te veel krediet van diezelfde sector moesten rekenen.
Kortom, er zijn enkele schulden af te lossen. Wie gaat dat doen? “Hmm”, zeiden de machtigen van deze aardkloot, “de armen! We noemen het crisis en dan kunnen we er nog wat economische hervormingen doorduwen zodat we op termijn nog meer winst kunnen opstrijken.”
Die economische hervormingen, onder de noemer crisis, zijn erop gericht mensen meer afhankelijk te maken van loonarbeid om te overleven en hen vervolgens miserabel werk tegen miserabel loon te laten verrichten. Er moet immers geconcurreerd worden met landen als bijvoorbeeld Spanje waar mensen wanhopig elke job aannemen en landen als bijvoorbeeld Duitsland waar dwangarbeid terug hip is bij de machthebbers (verplicht werken voor een minieme uitkering).
Het wordt eens tijd voor een echte crisis van dit systeem. En de oorzaak zal niet een mysterieus, onontwarbaar kluwen van aanleidingen zijn, maar simpelweg een daad: sabotage.
Want het mag dan misschien niet zo duidelijk zijn waar die crisis zich juist bevindt, voor de machthebbers is het duidelijk dat de schuldigen de armen zijn. Ze kosten de economie teveel geld dus dop schrappen, achterstallige betalingen laten innen door deurwaarders, beetje prutsen aan de minimumlonen, lasten op lonen verlagen zodat de bedrijfsleiders meer op zak kunnen steken. Ondertussen is het verschil tussen de rijksten en armsten nog nooit zo groot geweest in de recente geschiedenis.
Het wordt allemaal een beetje te degoutant. In 2008 waren enkele economische sectoren in problemen gekomen. De wereldwijde financiële sector en op sommige plaatsen de vastgoedsector, hadden spelletjes gespeeld die hun nu zuur opspeelden. Ze waren echter niet van plan hun verliezen te incasseren, ze speelden die liever door naar anderen. Daaronder enkele regeringen die hun rekeningen niet op orde hadden volgens de financiële sector en dus niet op te veel krediet van diezelfde sector moesten rekenen.
Kortom, er zijn enkele schulden af te lossen. Wie gaat dat doen? “Hmm”, zeiden de machtigen van deze aardkloot, “de armen! We noemen het crisis en dan kunnen we er nog wat economische hervormingen doorduwen zodat we op termijn nog meer winst kunnen opstrijken.”
Die economische hervormingen, onder de noemer crisis, zijn erop gericht mensen meer afhankelijk te maken van loonarbeid om te overleven en hen vervolgens miserabel werk tegen miserabel loon te laten verrichten. Er moet immers geconcurreerd worden met landen als bijvoorbeeld Spanje waar mensen wanhopig elke job aannemen en landen als bijvoorbeeld Duitsland waar dwangarbeid terug hip is bij de machthebbers (verplicht werken voor een minieme uitkering).
Het wordt eens tijd voor een echte crisis van dit systeem. En de oorzaak zal niet een mysterieus, onontwarbaar kluwen van aanleidingen zijn, maar simpelweg een daad: sabotage.
Wie wil de revolutie in Syrië vermoorden?
Er komt maar weinig goed nieuws uit Syrië tot aan onze oren. De opstand tegen het regime van Assad is weggezonken in een burgeroorlog en de bevrijdingsbewegingen hebben veel moeite om tegen de talrijke vijanden te vechten. Want laten we dat benadrukken: deze revolte is begonnen om een einde te maken aan het regime van Assad, om zich te bevrijden van het juk en het leven opnieuw op te bouwen op andere bases. Een revolte voor de vrijheid en de waardigheid. Dat drukte zich uit, en drukt zich nog steeds uit, in de zelforganisaties van opstandelingen in de stadswijken, zonder centrale of statelijke autoriteit, in de al dan niet gewapende gevechten die vele mensen blijven voeren voor de revolutie in Syrië, in de schepping van ruimtes waar vrijere verhoudingen worden geëxperimenteerd en die ergens het hart vormen van dit geweldige elan van bevrijding dat honderdduizenden mensen heeft geïnspireerd om de angst achter zich te laten en in opstand te komen.
Maar zoals we al zeiden, deze bevrijdingspogingen worden bedreigd met verstikking. Laten we ons dus de vraag stellen: wie zijn die vijanden van de revolutie in Syrië, wie wil de mogelijkheden doden voor de opstandelingen om een einde te maken aan het regime en een nieuw leven op te bouwen, een leven op bases die totaal anders zijn dan die van de autoriteit en de onderwerping?
Ten eerste, het regime van Assad uiteraard. Wanneer de macht zich bedreigd voelt is ze bereid tot alles, in staat om eender welke wreedheid of slachtpartij te begaan. Het zit in de essentie zelf van alle macht om zichzelf in stand te willen houden. In Syrië kan daar geen twijfel over bestaan: de macht mitrailleert, bombardeert, vergiftigt en foltert om de revolte te verzuipen in een bloedbad. En het regime heeft zichzelf opgeworpen als doodgraver van wat je de lente van opstanden (Tunesië, Libië, Egypte, Bahrein, Jemen,...) zou kunnen noemen. Alle regimes zijn het er eigenlijk over eens: iemand moet het revolutionaire elan kapotslaan, kost wat kost. Daarom blijven bepaalde landen het regime van Assad voorzien in geld en wapens, in diensten en militair materieel. En om maar te zeggen hoe alles verbonden is: de wapentransporten met bestemming Assad verlopen ook langs de Europese havens, via Antwerpen bijvoorbeeld.
Ten tweede vormen de islamistische krachten een andere en niet minder belangrijke vijand van de revolutie in Syrië. Er zijn vele verschillende fracties van islamisten actief op het terrein en vandaag zijn er gevechten aan de gang tussen de milities van ISIS (Islamitische Staat in Irak en Syrië) en de bevolking die door deze reactionairen geterroriseerd wordt. Al maandenlang, en lang voor de gewapende botsingen van vandaag, vonden talrijke protesten plaats van de bevolking in de zones die onder controle staan van ISIS. Sommige protesten waren erg duidelijk: “Geen Assad, geen Al-Qaïda”. Inderdaad, de opstand is zeker niet begonnen om het autoritaire regime van Assad te vervangen door een al even autoritair en bloeddorstig regime. De islamisten willen misschien Assad wel een kopje kleiner maken, maar ze willen de bevolking niet bevrijden, ze willen niet dat de mensen zelf beslissen hoe ze hun leven organiseren, en op welke bases: ze willen de wet van God (en daarenboven, volgens hun interpretatie) in de plaats stellen van de wet van Assad. Maar de vrijheid, de radicale omwenteling om te proberen komaf te maken met een wereld gebaseerd op macht en geld, is niet compatibel met welke wet dan ook. Ofwel de wet, ofwel de vrijheid. De revolutie in Syrië moet het vandaag niet alleen opnemen tegen het regime van Assad, maar ook tegen degenen die dat regime willen vervangen door hun eigen regime. Trouwens, je ziet het ook in andere landen die opstanden gekend hebben: de revolutie staat daar tegenover gelijkaardige uitdagingen (denk maar aan Egypte waar verschillende fracties achtereenvolgens de macht hebben genomen om hun regime op te leggen aan de opstandige uitgebuiten en onderdrukten).
Ten derde, de chefs van alle soorten (de voorlopige regering in ballingschap, de militaire koepel van het Syrische Vrije Leger,...) zijn in fatale oppositie met de revolutie. Ja, het grijpen naar de wapens was ongetwijfeld onvermijdelijk in de opstand tegen Assad, maar de wapens zijn nu ook bezig om de bevrijdende essentie van de revolutie aan te vreten. Een burgeroorlog met haar strategische spelletjes, haar berekeningen, haar tactische allianties, haar politiek gedoe is niet hetzelfde als een bevrijdingsoorlog, als een revolutionaire opstand. De militarisering van het conflict leidt fataal tot de herstelling van de autoriteit, tot de discipline tegenover chefs en leiders in plaats van zelf na te denken, in plaats van het vrije experimenteren en de opbouw van een nieuwe wereld. Net zoals een groot deel van de islamisten wil de voorlopige regering in ballingschap waarschijnlijk wel Assad verjagen, maar enkel en alleen om zijn regime te vervangen. Geen van beide groeiende machten heeft vertrouwen in de scheppende krachten van de bevrijde massa’s, van het vrije individu; allebei zijn ze bang dat uiteindelijk, doorheen het revolutionaire conflict, alle macht en alle onderdrukking in vraag wordt gesteld. Het zijn dus vijanden van de sociale revolutie. En deze regering in ballingschap zoekt steun bij andere regeringen (in het bijzonder bij de Europese Unie, die uiteraard in ruil garanties eist: ja aan de nieuwe regering in ruil voor een duidelijk nee aan de sociale revolutie in Syrië, aan de afschaffing van het kapitalisme, ook al moet daar bloed voor vloeien).
Wat kunnen we hier doen om het moeilijke en van alle kanten bedreigde parcours van de revolutie in Syrië te steunen? Langs de ene kant manieren vinden om degenen die ginder vechten voor de revolutie, tegen alle onderdrukking (of die nu komt van Assad, de islamisten of de democratische politici) te ondersteunen en er solidair mee te zijn. Langs de andere kant, hier de vijanden van de revolutie bestrijden daar waar het mogelijk is om hun steun te ondergraven. De leugens van de regeringen hier ontmaskeren; de bedrijven en instellingen die diensten bewijzen aan het Syrische regime saboteren; de islamistische propaganda tegengaan die het alleen maar heeft over de invoering van een islamitische staat en strijders rekruteert om ginder hun wet te gaan opleggen aan degenen die zich juist proberen bevrijden van onderdrukkende regimes; het revolutionaire internationalisme bekrachtigen, het is te zeggen, waar dan ook op deze planeet de strijd aangaan met de macht in al haar vormen. Door die weg op te gaan kunnen we vermijden dat het geweldige revolutionaire elan dat vele landen dooreenrammelt niet verzopen wordt in het bloed van de opstandelingen.
Maar zoals we al zeiden, deze bevrijdingspogingen worden bedreigd met verstikking. Laten we ons dus de vraag stellen: wie zijn die vijanden van de revolutie in Syrië, wie wil de mogelijkheden doden voor de opstandelingen om een einde te maken aan het regime en een nieuw leven op te bouwen, een leven op bases die totaal anders zijn dan die van de autoriteit en de onderwerping?
Ten eerste, het regime van Assad uiteraard. Wanneer de macht zich bedreigd voelt is ze bereid tot alles, in staat om eender welke wreedheid of slachtpartij te begaan. Het zit in de essentie zelf van alle macht om zichzelf in stand te willen houden. In Syrië kan daar geen twijfel over bestaan: de macht mitrailleert, bombardeert, vergiftigt en foltert om de revolte te verzuipen in een bloedbad. En het regime heeft zichzelf opgeworpen als doodgraver van wat je de lente van opstanden (Tunesië, Libië, Egypte, Bahrein, Jemen,...) zou kunnen noemen. Alle regimes zijn het er eigenlijk over eens: iemand moet het revolutionaire elan kapotslaan, kost wat kost. Daarom blijven bepaalde landen het regime van Assad voorzien in geld en wapens, in diensten en militair materieel. En om maar te zeggen hoe alles verbonden is: de wapentransporten met bestemming Assad verlopen ook langs de Europese havens, via Antwerpen bijvoorbeeld.
Ten tweede vormen de islamistische krachten een andere en niet minder belangrijke vijand van de revolutie in Syrië. Er zijn vele verschillende fracties van islamisten actief op het terrein en vandaag zijn er gevechten aan de gang tussen de milities van ISIS (Islamitische Staat in Irak en Syrië) en de bevolking die door deze reactionairen geterroriseerd wordt. Al maandenlang, en lang voor de gewapende botsingen van vandaag, vonden talrijke protesten plaats van de bevolking in de zones die onder controle staan van ISIS. Sommige protesten waren erg duidelijk: “Geen Assad, geen Al-Qaïda”. Inderdaad, de opstand is zeker niet begonnen om het autoritaire regime van Assad te vervangen door een al even autoritair en bloeddorstig regime. De islamisten willen misschien Assad wel een kopje kleiner maken, maar ze willen de bevolking niet bevrijden, ze willen niet dat de mensen zelf beslissen hoe ze hun leven organiseren, en op welke bases: ze willen de wet van God (en daarenboven, volgens hun interpretatie) in de plaats stellen van de wet van Assad. Maar de vrijheid, de radicale omwenteling om te proberen komaf te maken met een wereld gebaseerd op macht en geld, is niet compatibel met welke wet dan ook. Ofwel de wet, ofwel de vrijheid. De revolutie in Syrië moet het vandaag niet alleen opnemen tegen het regime van Assad, maar ook tegen degenen die dat regime willen vervangen door hun eigen regime. Trouwens, je ziet het ook in andere landen die opstanden gekend hebben: de revolutie staat daar tegenover gelijkaardige uitdagingen (denk maar aan Egypte waar verschillende fracties achtereenvolgens de macht hebben genomen om hun regime op te leggen aan de opstandige uitgebuiten en onderdrukten).
Ten derde, de chefs van alle soorten (de voorlopige regering in ballingschap, de militaire koepel van het Syrische Vrije Leger,...) zijn in fatale oppositie met de revolutie. Ja, het grijpen naar de wapens was ongetwijfeld onvermijdelijk in de opstand tegen Assad, maar de wapens zijn nu ook bezig om de bevrijdende essentie van de revolutie aan te vreten. Een burgeroorlog met haar strategische spelletjes, haar berekeningen, haar tactische allianties, haar politiek gedoe is niet hetzelfde als een bevrijdingsoorlog, als een revolutionaire opstand. De militarisering van het conflict leidt fataal tot de herstelling van de autoriteit, tot de discipline tegenover chefs en leiders in plaats van zelf na te denken, in plaats van het vrije experimenteren en de opbouw van een nieuwe wereld. Net zoals een groot deel van de islamisten wil de voorlopige regering in ballingschap waarschijnlijk wel Assad verjagen, maar enkel en alleen om zijn regime te vervangen. Geen van beide groeiende machten heeft vertrouwen in de scheppende krachten van de bevrijde massa’s, van het vrije individu; allebei zijn ze bang dat uiteindelijk, doorheen het revolutionaire conflict, alle macht en alle onderdrukking in vraag wordt gesteld. Het zijn dus vijanden van de sociale revolutie. En deze regering in ballingschap zoekt steun bij andere regeringen (in het bijzonder bij de Europese Unie, die uiteraard in ruil garanties eist: ja aan de nieuwe regering in ruil voor een duidelijk nee aan de sociale revolutie in Syrië, aan de afschaffing van het kapitalisme, ook al moet daar bloed voor vloeien).
Wat kunnen we hier doen om het moeilijke en van alle kanten bedreigde parcours van de revolutie in Syrië te steunen? Langs de ene kant manieren vinden om degenen die ginder vechten voor de revolutie, tegen alle onderdrukking (of die nu komt van Assad, de islamisten of de democratische politici) te ondersteunen en er solidair mee te zijn. Langs de andere kant, hier de vijanden van de revolutie bestrijden daar waar het mogelijk is om hun steun te ondergraven. De leugens van de regeringen hier ontmaskeren; de bedrijven en instellingen die diensten bewijzen aan het Syrische regime saboteren; de islamistische propaganda tegengaan die het alleen maar heeft over de invoering van een islamitische staat en strijders rekruteert om ginder hun wet te gaan opleggen aan degenen die zich juist proberen bevrijden van onderdrukkende regimes; het revolutionaire internationalisme bekrachtigen, het is te zeggen, waar dan ook op deze planeet de strijd aangaan met de macht in al haar vormen. Door die weg op te gaan kunnen we vermijden dat het geweldige revolutionaire elan dat vele landen dooreenrammelt niet verzopen wordt in het bloed van de opstandelingen.
Enkele onaangename bedenkingen
De kop afsnijden van de macht. Dat is min of meer wat vele revolutionairen voorgesteld hebben. Het systeem is rot en er vallen vast wel ergens mensen en structuren te vinden die verantwoordelijk zijn voor die verrotting. En met die rotte mensen valt niet te klappen, valt niet te onderhandelen, die moeten vernietigd worden. Daarom spreken we over revolutie, over een radicale omwenteling die probeert om komaf te maken met de bazen, de leiders en de uitbuiters.
Jazeker, vernietiging is noodzakelijk. We zijn de eersten om dat te bekrachtigen en voor te stellen, en wel niet voor morgen, maar reeds hier en nu. Slagen uitdelen tegen wat ons verstikt. De dagelijkse routine die ons verplettert saboteren. Maar anarchisten stellen zich daar niet mee tevreden. Denk aan wat een illustere tribuun van het oude Rome ooit zei om het volk te kalmeren dat stond te popelen om de hele heersende klasse over de kling te jagen. Hij zei dat de maatschappij net zoals het menselijke lichaam, bestaan uit degenen die het hoofd vormen, uit degenen (erg talrijk) die de armen vormen, en nog anderen (erg talrijk) de voeten en de organen. Ieder heeft zijn plaats en moet zijn best doen om het lichaam te laten werken. Als je dat beeld omkeert zou je kunnen zeggen dat de Autoriteit dus niet alleen maar het hoofd is, maar dat het net het hele sociale lichaam is dat haar doet leven en onderdrukken. De Autoriteit wordt belichaamd door de bazen en de politici, maar de uitgebuiten en onderdrukten ondergaan die niet alleen maar, ze reproduceren en ondersteunen die. Zonder de instemming van de arbeider kan de fabriek niet draaien en winst opleveren voor de rijken. Zonder de berusting van de armen die staan te bedelen voor een aalmoes en zich laten vernederen door miserabele bureaucraatjes zou het kapitalisme niet overeind blijven. Zeker, we gaan hier niet beweren dat het alleen maar een kwestie van kiezen is: de macht heeft immers vele wapens tot haar beschikking om de uitgebuiten te verplichten hun medewerking te verlenen (politie, leger, wet, heersende moraal, staatspropaganda, chantage,...) en hun collaboratie af te dwingen.
De Autoriteit dringt diep in het sociale lichaam door: ze zit ook in de onderdrukking die de familie uitoefent als model van een mini-staat, ze zit ook in de gewoonte om anderen in onze naam te laten spreken (want “hij kan dat beter”) of aan anderen de verantwoordelijkheid te delegeren om de toestand te proberen veranderen (want “zij is meer overtuigd en meer begaafd”). Je ziet het, de Autoriteit is geen monster dat je “gewoon” de kop moet afsnijden, het is de substantie zelf van de verhoudingen die onderling hebben, dag in dag uit, van aanvaarding in aanvaarding, van compromis in compromis, van dwang in dwang.
Velen denken dat anarchisten “zotten” zijn. Dat ze een wereld willen (zonder autoriteit, waar mannen en vrouwen vrijelijk hun leven naar hun eigen inzicht en verlangen kunnen organiseren, zonder elkaar uit te buiten en te onderdrukken) die nooit kan bestaan. Misschien zal de anarchie wel nooit het daglicht zien, en het is zelfs zeker dat anarchisten totaal zot zijn. Zot om ondanks alles te vechten, ondanks de moerassen van berusting die ons omringen. Zot om niet alleen tegen de machtigen te vechten, tegen de flikken, uitbuiters en rijken (alsof dat al niet moeilijk genoeg was), maar zich ook te verzetten tegen de dagelijkse reproductie van de autoriteit, tegen dit sociale lichaam dat het doodse lijk van de autoriteit doet leven.
Maar we zullen onze pijlen niet sparen in ruil voor wat oppervlakkige sympathie. We zullen zeggen wat we denken van de gevangenisdirecteur, die verantwoordelijke voor de vreselijke folter van vrijheidsberoving, maar we zullen ook zeggen wat we denken van de gevangene die zich al te welwillend gedraagt tegenover de cipiers die de celdeur achter hem dichtgooien. We zullen blijven doen wat we kunnen om de machthebbers van de aardbol te vagen, maar we zullen het niet moe worden om de overheersten te blijven verwijten dat ze zich vaak, te vaak, veel te vaak laten doen. Het anarchisme is misschien wel gewoon het eeuwige gevecht tegen de autoriteit in al haar vormen, een gevecht zowel tegen de koppen als tegen het sociale lichaam dat bloed blijft pompen naar die koppen.
Jazeker, vernietiging is noodzakelijk. We zijn de eersten om dat te bekrachtigen en voor te stellen, en wel niet voor morgen, maar reeds hier en nu. Slagen uitdelen tegen wat ons verstikt. De dagelijkse routine die ons verplettert saboteren. Maar anarchisten stellen zich daar niet mee tevreden. Denk aan wat een illustere tribuun van het oude Rome ooit zei om het volk te kalmeren dat stond te popelen om de hele heersende klasse over de kling te jagen. Hij zei dat de maatschappij net zoals het menselijke lichaam, bestaan uit degenen die het hoofd vormen, uit degenen (erg talrijk) die de armen vormen, en nog anderen (erg talrijk) de voeten en de organen. Ieder heeft zijn plaats en moet zijn best doen om het lichaam te laten werken. Als je dat beeld omkeert zou je kunnen zeggen dat de Autoriteit dus niet alleen maar het hoofd is, maar dat het net het hele sociale lichaam is dat haar doet leven en onderdrukken. De Autoriteit wordt belichaamd door de bazen en de politici, maar de uitgebuiten en onderdrukten ondergaan die niet alleen maar, ze reproduceren en ondersteunen die. Zonder de instemming van de arbeider kan de fabriek niet draaien en winst opleveren voor de rijken. Zonder de berusting van de armen die staan te bedelen voor een aalmoes en zich laten vernederen door miserabele bureaucraatjes zou het kapitalisme niet overeind blijven. Zeker, we gaan hier niet beweren dat het alleen maar een kwestie van kiezen is: de macht heeft immers vele wapens tot haar beschikking om de uitgebuiten te verplichten hun medewerking te verlenen (politie, leger, wet, heersende moraal, staatspropaganda, chantage,...) en hun collaboratie af te dwingen.
De Autoriteit dringt diep in het sociale lichaam door: ze zit ook in de onderdrukking die de familie uitoefent als model van een mini-staat, ze zit ook in de gewoonte om anderen in onze naam te laten spreken (want “hij kan dat beter”) of aan anderen de verantwoordelijkheid te delegeren om de toestand te proberen veranderen (want “zij is meer overtuigd en meer begaafd”). Je ziet het, de Autoriteit is geen monster dat je “gewoon” de kop moet afsnijden, het is de substantie zelf van de verhoudingen die onderling hebben, dag in dag uit, van aanvaarding in aanvaarding, van compromis in compromis, van dwang in dwang.
Velen denken dat anarchisten “zotten” zijn. Dat ze een wereld willen (zonder autoriteit, waar mannen en vrouwen vrijelijk hun leven naar hun eigen inzicht en verlangen kunnen organiseren, zonder elkaar uit te buiten en te onderdrukken) die nooit kan bestaan. Misschien zal de anarchie wel nooit het daglicht zien, en het is zelfs zeker dat anarchisten totaal zot zijn. Zot om ondanks alles te vechten, ondanks de moerassen van berusting die ons omringen. Zot om niet alleen tegen de machtigen te vechten, tegen de flikken, uitbuiters en rijken (alsof dat al niet moeilijk genoeg was), maar zich ook te verzetten tegen de dagelijkse reproductie van de autoriteit, tegen dit sociale lichaam dat het doodse lijk van de autoriteit doet leven.
Maar we zullen onze pijlen niet sparen in ruil voor wat oppervlakkige sympathie. We zullen zeggen wat we denken van de gevangenisdirecteur, die verantwoordelijke voor de vreselijke folter van vrijheidsberoving, maar we zullen ook zeggen wat we denken van de gevangene die zich al te welwillend gedraagt tegenover de cipiers die de celdeur achter hem dichtgooien. We zullen blijven doen wat we kunnen om de machthebbers van de aardbol te vagen, maar we zullen het niet moe worden om de overheersten te blijven verwijten dat ze zich vaak, te vaak, veel te vaak laten doen. Het anarchisme is misschien wel gewoon het eeuwige gevecht tegen de autoriteit in al haar vormen, een gevecht zowel tegen de koppen als tegen het sociale lichaam dat bloed blijft pompen naar die koppen.
Berichtjes van wanorde 43
Een nacht als geen ander • Woensdag 11 december 2013, Kespierstraat in Asbeek, aan de villa van Jurgen van Poecke (gevangenisdirecteur van Brugge) en Katrien Verhegge (vetbetaalde voorzitster van de instelling Kind & Gezin). Het is vier uur ’s ochtends wanneer er brand uitbreekt in hun twee wagens, een Audi en een Citroën, geparkeerd op de oprit van de villa. De vlammen verwoesten de voertuigen en verspreiden zich naar de garage van de villa. Het vuur deed haar werk: de villa is onbewoonbaar. Onbewoonbaar zoals eender welke gevangeniscel. Ondraaglijk zoals de isolatiemodule, de gevangenis in de gevangenis van Brugge. Onleefbaar zoals de witte folter die wordt uitgeoefend op de gevangenen in strijd. En ja, er zijn verantwoordelijken met naam en adres voor de dagelijkse uitroeing in de Belgische strafkampen. Die Jurgen van Poecke, gevangenisdirecteur van Brugge, regionaal directeur van de gevangenissen in Vlaanderen, directeur van de gevangenis met het Belgische Guantanamo, de Afdeling Hoge Veiligheid, ja, dat is zonder twijfel één van die verantwoordelijken. Die decembernacht hebben de vlammen voor zijn villa hem brutaal gewekt, vlammen die eraan herinneren dat de gevangenis en haar verantwoordelijken kunnen aangevallen worden, overal.
Barricades om een jaar van revolte in te luiden • Nieuwjaarsnacht was een beetje geagiteerd in sommige Brusselse wijken, in het bijzonder in Sint-Gillis, Anderlecht en Molenbeek. Op tientallen plaatsen werden vuilniszakken op straat gegooid en in brand gestoken, kleine brandende barricades om iedereen eraan te herinneren dat er misschien wel een nieuw jaar mag beginnen, maar dat we mogen hopen dat het een jaar van revolte zal zijn. Ook enkele auto’s gingen in de fik en flikken en brandweerlui werden bekogeld met stenen en bommetjes.
Lang leve de ontsnappingen • In de gevangenis van Lantin is een gevangene ontsnapt door over de muur te klauteren. De ontsnapte kon rekenen op de hulp van andere gevangenen die eerst de cipiers afgeleid hebben door een glazen bokaal te laten ontploffen en dan een menselijke piramide hebben gevormd. Buiten stonden medeplichtigen de ontsnapte op te wachten. Die moesten nog even een ijverige cipier in toom houden alvorens de vlucht richting vrijheid te nemen. Een mooie ontsnapping, geslaagd ook dankzij de solidariteit onder gevangenen en de vastberadenheid van enkele medeplichtigen aan de andere zijde van de muur!
Tok tok, iemand thuis? • In de nacht van 23 december sloegen onbekenden de toegang in van het gebouw van de Federale Politie in Hasselt, daarna glipten ze naar binnen en vernielden de hele inkomhal. Flikken, varkens, moordenaars, laten we ze te grazen nemen waar ze ons niet verwachten!
Vernietig de gesloten centra • Zondagnamiddag (8 december 2013) trok een groep vrolijke rebellen naar het gesloten centrum 127bis in Steenokkerzeel. Na enkele woorden gewisseld te hebben met de opgesloten sans-papiers op de binnenplaats dwongen de cipiers de gevangenen terug naar binnen om verder contact te verhinderen... Ook al is het centrum die dag niet in vlammen opgegaan en vond er geen ontsnapping plaats kon de woede zich alsnog een beetje uiten met bommetjes, rookbommen en vuurwerk, vergezeld met vrolijk kabaal. Op die manier werd solidariteit geuit met de sans-papiers en de woede uitgeschreeuwd tegenover het bestaan van deze centra en de dood van een gevangene in het gesloten centrum van Brugge eerder die week.
Actie tegen Opus Dei • Op kerstnacht werd een gebouw van Opus Dei in Leuven, rechtse en fasciserende katholieke organisatie, onder handen genomen door enkele individuen: slogans, verfbommen en een fles tegen de gevel. Zeven jaar lang was datzelfde gebouw bezet geweest en draaide het als autonoom en libertair sociaal centrum. Deze actie vond plaats in solidariteit met het autonoom centrum Rote Flora in Hamburg (Duitsland) dat bedreigd is met ontruiming.
Steken als een wesp • Op 18 december 2013 staken onbekenden de BMW van Georgios Papastamkos, vicevoorzitter van het Europees parlement en lid van de Griekse partij Nea Demokratia in brand. Hij woont op het Ambiorixplein 32 in Brussel. De aanval werd later opgeëist in solidariteit met de anarchisten die gegijzeld worden door de staat. In Griekenland zitten bijvoorbeeld tientallen anarchisten achter de tralies, beschuldigd of veroordeeld omdat ze de macht aangevallen hebben, op verschillende manieren (rellen, brandaanvallen, bomaanslagen, bankovervallen, vuurgevechten met de flikken, sabotages,...). Ook in andere landen zoals bijvoorbeeld Italië, Spanje, Chili of Mexico zitten anarchisten achter de tralies, opgesloten door de staat in een ijdele poging om hun strijden af te remmen. Enkele dagen na de aanval brak er ’s ochtends mysterieus brand uit in de garages van de Italiaanse ambassade in Brussel, een land dat zich al sinds lange tijd onderscheidt in de repressie tegen anarchisten.
Anti-bouw nieuwjaarsnacht • Kort na middernacht brak brand uit in de installaties van de cementfabriek CBR in Harmignies. Dat bedrijf staat in de top 15 van de belangrijkste productiecentra van witte cement in de wereld. Het is zelfs de enige fabriek die zulk product vervaardigt in de Benelux. Toen de brandweer toekwam sloegen de vlammen al uit het dak van de fabrieksloodsen. Deze brand heeft één van de onmisbare structuren van de kapitalistische ontwikkeling gesaboteerd. Overal zien we werven opduiken om gevangenissen, winkelcentra, instellingen en luxewoningen te bouwen. Zich verzetten tegen die werven is zich verzetten tegen een maatschappij gebaseerd op winst en macht. De mogelijkheden zijn eindeloos: de machines op de werven saboteren, de voedingsaders van die werven doorsnijden (wegtransport, energie, grondstoffen), stokken in de wielen steken van onmisbare structuren zoals die cementfabriek CBR in Harmignies.
Barricades om een jaar van revolte in te luiden • Nieuwjaarsnacht was een beetje geagiteerd in sommige Brusselse wijken, in het bijzonder in Sint-Gillis, Anderlecht en Molenbeek. Op tientallen plaatsen werden vuilniszakken op straat gegooid en in brand gestoken, kleine brandende barricades om iedereen eraan te herinneren dat er misschien wel een nieuw jaar mag beginnen, maar dat we mogen hopen dat het een jaar van revolte zal zijn. Ook enkele auto’s gingen in de fik en flikken en brandweerlui werden bekogeld met stenen en bommetjes.
Lang leve de ontsnappingen • In de gevangenis van Lantin is een gevangene ontsnapt door over de muur te klauteren. De ontsnapte kon rekenen op de hulp van andere gevangenen die eerst de cipiers afgeleid hebben door een glazen bokaal te laten ontploffen en dan een menselijke piramide hebben gevormd. Buiten stonden medeplichtigen de ontsnapte op te wachten. Die moesten nog even een ijverige cipier in toom houden alvorens de vlucht richting vrijheid te nemen. Een mooie ontsnapping, geslaagd ook dankzij de solidariteit onder gevangenen en de vastberadenheid van enkele medeplichtigen aan de andere zijde van de muur!
Tok tok, iemand thuis? • In de nacht van 23 december sloegen onbekenden de toegang in van het gebouw van de Federale Politie in Hasselt, daarna glipten ze naar binnen en vernielden de hele inkomhal. Flikken, varkens, moordenaars, laten we ze te grazen nemen waar ze ons niet verwachten!
Vernietig de gesloten centra • Zondagnamiddag (8 december 2013) trok een groep vrolijke rebellen naar het gesloten centrum 127bis in Steenokkerzeel. Na enkele woorden gewisseld te hebben met de opgesloten sans-papiers op de binnenplaats dwongen de cipiers de gevangenen terug naar binnen om verder contact te verhinderen... Ook al is het centrum die dag niet in vlammen opgegaan en vond er geen ontsnapping plaats kon de woede zich alsnog een beetje uiten met bommetjes, rookbommen en vuurwerk, vergezeld met vrolijk kabaal. Op die manier werd solidariteit geuit met de sans-papiers en de woede uitgeschreeuwd tegenover het bestaan van deze centra en de dood van een gevangene in het gesloten centrum van Brugge eerder die week.
Actie tegen Opus Dei • Op kerstnacht werd een gebouw van Opus Dei in Leuven, rechtse en fasciserende katholieke organisatie, onder handen genomen door enkele individuen: slogans, verfbommen en een fles tegen de gevel. Zeven jaar lang was datzelfde gebouw bezet geweest en draaide het als autonoom en libertair sociaal centrum. Deze actie vond plaats in solidariteit met het autonoom centrum Rote Flora in Hamburg (Duitsland) dat bedreigd is met ontruiming.
Steken als een wesp • Op 18 december 2013 staken onbekenden de BMW van Georgios Papastamkos, vicevoorzitter van het Europees parlement en lid van de Griekse partij Nea Demokratia in brand. Hij woont op het Ambiorixplein 32 in Brussel. De aanval werd later opgeëist in solidariteit met de anarchisten die gegijzeld worden door de staat. In Griekenland zitten bijvoorbeeld tientallen anarchisten achter de tralies, beschuldigd of veroordeeld omdat ze de macht aangevallen hebben, op verschillende manieren (rellen, brandaanvallen, bomaanslagen, bankovervallen, vuurgevechten met de flikken, sabotages,...). Ook in andere landen zoals bijvoorbeeld Italië, Spanje, Chili of Mexico zitten anarchisten achter de tralies, opgesloten door de staat in een ijdele poging om hun strijden af te remmen. Enkele dagen na de aanval brak er ’s ochtends mysterieus brand uit in de garages van de Italiaanse ambassade in Brussel, een land dat zich al sinds lange tijd onderscheidt in de repressie tegen anarchisten.
Anti-bouw nieuwjaarsnacht • Kort na middernacht brak brand uit in de installaties van de cementfabriek CBR in Harmignies. Dat bedrijf staat in de top 15 van de belangrijkste productiecentra van witte cement in de wereld. Het is zelfs de enige fabriek die zulk product vervaardigt in de Benelux. Toen de brandweer toekwam sloegen de vlammen al uit het dak van de fabrieksloodsen. Deze brand heeft één van de onmisbare structuren van de kapitalistische ontwikkeling gesaboteerd. Overal zien we werven opduiken om gevangenissen, winkelcentra, instellingen en luxewoningen te bouwen. Zich verzetten tegen die werven is zich verzetten tegen een maatschappij gebaseerd op winst en macht. De mogelijkheden zijn eindeloos: de machines op de werven saboteren, de voedingsaders van die werven doorsnijden (wegtransport, energie, grondstoffen), stokken in de wielen steken van onmisbare structuren zoals die cementfabriek CBR in Harmignies.
Abonneren op:
Posts (Atom)